Üç aylara mahsus etkinlikler o kadar çoktur ki elden geldiği, güç yettiği ölçüde yapıldığında af ve kurtuluş reçetesinin verilmesine neden olacaktır. Bu aylarda emredilen dini vecibeler, genelde cemaatle yapılır. Cemaatle yapılan ibadetlerin çok sayıda faydaları vardır. Bunlardan en önemlisi, sevap kazancının kat kat olmasıdır.
Dinimizde toplu yapılan ibadetlerin çok sayıda kazanımları vardır. Örnek verecek olursam. Bunlar, sevap kazanma, sosyal kazanımlar, ekonomik dayanışma vs.dir. Namazlar 27 kat sevap kazandırır, barış ve tanışmaya vesile olur, komşuluk ve akrabalık ilişkileri gelişir.
Recep ayındaki ikinci kandil, Miraç Kandili’dir. Miraç Kandili’ni 27. Recep gecesinde idrak edeceğiz. Bu kandil, Kur’an’da şu şekilde ifade edilmektedir.” O, noksan sıfatlardan münezzeh Allah’tır ki kulu Muhammed (SAV.)’i ayetlerimizi gösterelim diye bir gece Mescid-i Haram’dan etrafını kutsal kıldığım dediği Mescid-i Aksaya seyahat ettirdi. Şüphesiz ki O, hakkıyla işitici ve görücüdür.”
Isra Suresi-1
Miraç: Merdiven, yukarı çıkmak, yükselmek demektir.
Peygamberimiz (S.A.V.)’in göklere çıkarıldığı ve bizce bilinmeyen yerlere götürüldüğü geceye Miraç adı verilmiştir.
En son din olan İslam,610 M yılında peyderpey inmeye başlamış, ilk 10 yılda aşırı tepkiye neden olmuş ve Mekke halkı tarafından kabul görmeme noktasında aşırı hayal kırıklığı yaratmıştır. Mekke halkı âdeta” İnsan bilmediğinin düşmanıdır.” sözünü hortlatmıştır.
Peygamberimiz (S.A.V.), Mekkelilerin baskılarından kurtulmak ve yeni dini anlatıp öğretmek amacıyla hicretten bir yıl önce (621 M) Zeyd Bin Harise ile Taife gitmiştir. Taif’i seçmesinin temel sebebi, Medine’den sonra orasının dine en yatkın yer olmasıdır.
İslam Dini’ni anlatıp kabul ettirme noktasında aşırı beklenti içerisinde olan Peygamberimiz (S.A.V.), Taif’te bir ay nasihat etmesine rağmen kimseyi iman ettirememişti. Üstüne üstlük onunla alay etmişler, işkence yapmışlar, çocuklara taşlattırmışlardır. Peygamberimiz (A.S.V.) burada yaralanmış, Zeyd de başından yaralanmıştır. Neticede beklentilerden uzak bir seyahat gerçekleşmiştir.
Peygamberimiz (S.V.V.) ve yol arkadaşı bir ay sonra Taif’ten çıkıp yola koyulmuşlar. Biraz yol almalarının ardından bir bağın yakınında bulunan bir bitkinin gölgesinde dinlenmek üzere oturmuşlardır. Bu bağ, Rabia Oğullarından zengin ve kural dışı yaşayan Utbe ve Şeybe’ye aittir. Onlar, Araplar’da misafir ağırlamak önemli yer tutması sebebiyle köleleri Addas (R.A.)’tan misafirlerine iki salkım üzüm göndermişlerdir.
Peygamberimiz (S.A.V.), üzüm yemeğe başlarken besmele okumuş ve Hristiyan olan Addas, bu sözleri duyunca şaşırmış ve şöyle demiştir.” Yıllarca buralardayım, kimseden böyle söz duymadım. Bu nasıl sözdür?”
Bunun üzerine Peygamberimiz (S.A.V.)” sen nerelisin?” diye sormuşlar. Addas’ın verdiği cevap da “Nineveliyim” olmuştur. Peygamberimiz (S.A.V.) bu cevap sonrasında “Yunus (A.S.)’un memleketinden imişsin “buyurmuşlardır.
Addas, daha da şaşırarak şu şekilde ifadede bulunmuştur.” Sen, Yunus’u nereden tanıyorsun? Onu buralarda kimse bilmez.” Bu sözler üzerine de Peygamberimiz, ”O. benim kardeşimdir. O da benim gibi peygamberdir” buyurmuşlardır.
Addas, karşılıklı konuşmalardan sonra daha da şaşırarak şu anlatımda bulunmuştur.” Bu güzel yüzün, bu tatlı sözlerin sahibi yalancı olamaz. Ben inandım ki sen Allah’ın resulüsün” dedi ve Müslüman oldu. Devamında “Ya Resulallah! Yıllarca bu zalimlere, bu yalancılara kulluk ediyorum. Herkesin hakkını yiyorlar. Herkesi
aldatıyorlar. Hiç iyi tarafları yok. Dünyalık toplamak, şehvetlerini yapmak için her alçaklığı göze alıyorlar. Onlardan nefret ediyorum. Sizinle gitmek, size hizmetle şereflenmek, cahillerin, ahmakların, size yapacağı saygısızlıklara hedef olmak, mübarek vücudunuzu korumak için feda olmak istiyorum” anlatımında bulunmuştur.
Peygamberimiz (S.A.V.), kendisine yakışır şekilde, Addas’a efendilerinin yanında kalmalarını söylemiştir.
Devam edecek.
Buluşmak dileği ile. Hoşça kalınız.
